Muhyiddin İbn Arabi Füsus ül
Hikem'de insanın bu yaşamdaki amacının "gadap" halinden kurtulup,
"rahmet" haline erişmek olduğunu söyler.. Yani kişisel gelişim ve
dönüşüm süreci bu bağlamda kalpteki "küfür"ün temizlenmesi ve "iman"ın
kalbe yerleşmesidir.
